Austin Sinclair is, zoals in zijn achternaam verscholen zit, een zondaar. Een klootzak bij wie het aan enig moreel besef ontbreekt. Om het nog erger te maken is hij qua uiterlijk het toonbeeld van mannelijke perfectie. Het maakt hem des te meer verraderlijk. Helaas voor hem zal hij in mij zijn gelijke vinden. Met een moeder die me haat en een mysterieuze weldoener die ons leven bepaalt, ben ik wel erger gewend. Bovendien woon ik in een stad waar de elite mij uitkotst. Kortom, mijn gevoel voor moraal is ook ver te zoeken. Maar het verschil tussen ons? Mijn kansloze positie heeft een lichtpuntje: ik heb niets te verliezen.

Dus pretty boy… Kom maar op. Laat me zien wat je in huis hebt, dan doe ik hetzelfde.

Austin Sinclair wilde bewijzen dat ik zo breekbaar ben als glas – en dat is hem gelukt. De man van mijn dromen is veranderd in een nachtmerrie… en tegen een nachtmerrie kun je maar één ding doen: wakker worden. Dat is gelukt. Ik ben klaarwakker, een desillusie rijker, maar ondanks mijn gebroken hart is mijn vastberadenheid sterker dan ooit. Het is tijd om voor mezelf te kiezen en alle toxische relaties uit mijn leven te bannen.

Hoe zwaar het ook zal worden, ik moet redden wat er te redden valt van mijn beschadigde ziel. En daarvoor zie ik maar één optie: Austin en zijn vervloekte stad voorgoed achter me laten.

Austin Sinclair is wederom de onbereikbare jongen geworden die hij altijd had moeten blijven. Wat wij hebben is verboden en had nooit mogen zijn. Toch maakt het mijn verlangen naar hem niet minder. Eerder sterker. Je weet immers pas wat je echt wil wanneer je het niet kunt krijgen.

Met alle geheimen die worden openbaard, kost het me al mijn wilskracht om mijn hoofd boven water te houden. En voor Austin geldt hetzelfde. Hij balanceert op het randje van gezond verstand en moet vechten tegen de waanzin die hem steeds verder in zijn klauwen krijgt. Natuurlijk doe ik alles om hem te helpen, maar dan worden de rollen omgedraaid en is het míjn verstand dat op de proef wordt gesteld.