GRATIS LEESVERHAAL

- De Man Achter Het Masker -

Dark Romance

Kreunend krom ik mijn tenen wanneer het orgasme door mijn lijf raast. Compleet bedwelmd door de extase zweef ik van genot, maar de val naar de onvermijdelijke realiteit is diep en hard. Ik ben zojuist gebeft door mijn ex. Op het halloweenfeest van zijn baas – tevens de vader van mijn beste vriendin. Volgens mij is dit zelfs zijn kantoor en dus zijn bureau waarop ik voorover gebogen lig. Hoe heerlijk de verrukking ook is, dat besef werkt ontnuchterend. Net wanneer ik Liam wil vragen wat dit te betekenen heeft, haalt hij zijn gezicht tussen mijn gespreide benen vandaan en legt zijn hand op mijn rug zodat ik niet overeind kan komen. Voor hij opstaat bijt hij me in mijn bil en ontsnapt me een korte gil. Zwaar ademend blijf ik liggen, maar zodra ik de verbazing te boven ben probeer ik de hand van mijn rug te schudden.

‘Liggen blijven,’ zegt hij met de elektronische Darth Vader-stem, waardoor ik weet dat hij zijn masker met ingebouwde stemvervormer weer heeft opgezet.

‘Nee,’ snauw ik. ‘Haal je hand weg. We moeten praten.’

‘Ik moet helemaal niets. Jij daarentegen, moet precies doen wat ik zeg.’

Wederom valt de verbazing over me heen. Dit alles is zo atypisch voor Liam. Om nog maar te zwijgen over die Darth Vader-stem, die het allemaal nog vreemder maakt. Het past wel perfect bij Halloween, dat moet ik hem nageven.

‘Blijf braaf liggen tot ik weg ben. Begrepen?’

‘Nee. We moeten hier echt even over praten.’ Ik probeer achterom te kijken, maar door zijn hand op mijn rug kan ik mijn hoofd slechts een klein stukje draaien. En wat voor nut heeft het ook? Hij is verkleed als Darth Vader. ‘Liam, kom op, je kan toch niet…’

Een keiharde klap op mijn bil laat me naar adem happen.

‘Ik vroeg je iets, Tessa.’

Wat de fuck. Hij heeft me gewoon geslagen. De brandende pijn op mijn bil laat daar geen twijfel over bestaan. ‘

Ik zei: begrepen?’

‘O-oké.’

‘Braaf meisje.’

Hoe verward ik ook ben over het hele gebeuren, zijn woorden laten een aangename tinteling over mijn huid trekken.

Hij haalt zijn hand weg waarna hij mijn slip terugschuift en de verschillende lagen van de rok van mijn jurk weer netjes over mijn benen drapeert. Ondertussen blijf ik doodstil liggen en probeer te bevatten wat er zojuist is gebeurd. Het ene moment was ik aan het genieten van het halloweenfeest, het andere moment nam Liam me mee naar dit kantoor en boog me voorover op het bureau. Vervolgens trok hij mijn jurk over mijn billen, knielde achter me neer en moest daarna zijn masker hebben afgezet, want zodra hij mijn slip opzij had geschoven drukte hij zijn mond op mijn schaamlippen. Alles bij elkaar, de toon waarop hij tegen me sprak, de klap en zeker de beet; het is precies waarnaar ik altijd naar heb verlangd. Alleen dacht ik dat Liam daar niet toe in staat was. Nog los van het feit dat we al maanden uit elkaar zijn. Dus waarom doet hij dit nu? Als hij zo assertief was geweest toen we nog samen waren zou het nooit tot een breuk zijn gekomen. Alhoewel, dan hadden we nog steeds het probleem dat hij een kind wil en ik niet. Maar mijn grootste struikelblok was zijn gebrek aan avontuur en passie. Liam is de liefste man die ik ken, het is werkelijk onmogelijk om ruzie met hem te krijgen, en toch was ik ongelukkig.

Vanaf de dag dat Liam bij mij was ingetrokken, werd duidelijk hoe burgerlijk hij eigenlijk is. Voordat we samenwoonden, gingen we geregeld uit, maar opeens wilde hij alleen nog maar bankhangen. Nadat ik mijn gemis naar spontaniteit kenbaar had gemaakt, zei hij dat het gewoon een nieuwe fase was. Als begin dertiger vond hij het tijd om te settelen. En blijkbaar ook om kinderen in te plannen. Dat was de bom die hij tijdens dat gesprek opeens liet vallen. In plaats van een gesprek over hoe we de sleur uit onze relatie konden krijgen, moest ik opeens ingrijpende levenskeuzes maken. Misschien was het niet raar aangezien we een serieuze relatie hadden, maar ik was nog aan het bijkomen van het nieuws dat hij geen behoefte meer had aan uitgaan. Kinderen was voor mij nog verre toekomstmuziek. Lang verhaal kort, we hebben uiteindelijk de conclusie getrokken dat we te verschillend zijn. 

Onze breuk was zoals alles met Liam: gemoedelijk. We zijn als vrienden uit elkaar gegaan en zijn dat nog steeds. Toch heb ik geen flauw idee wat dit in vredesnaam te betekenen heeft. Zou hij spijt hebben van onze breuk? Wil hij me terug? Een huivering trekt over mijn rug. Ondanks dat dit bewijst dat hij me wel degelijk kan geven waarnaar ik verlang, moet dit hem moeite kosten. Dat kan niet anders. Ik kan me nog helder voor de geest halen hoe bleek hij werd toen ik hem een keer had voorgesteld om af en toe iets vunzigs tegen me te zeggen of me een tik op mijn billen te geven tijdens de seks. Kortom, dit is niet hoe hij is en ik wil een man die me dit van nature kan bieden, geen acteur. Passie moet je delen, niet forceren.

‘Niet vergeten,’ doorbreekt de mechanische stem mijn gedachten. ‘Liggen blijven.’

Lichamelijk en geestelijk uitgeblust mompel ik een ‘ja’ waarna hij vertrekt. Ondanks het horen sluiten van de deur blijf ik roerloos liggen. Niet uit gehoorzaamheid, maar vanwege de overweldigende emoties. Kreunend sluit ik mijn ogen als een stemmetje in mijn hoofd zegt dat het vooral lekker was.

Ik heb Vajèn nodig.

Voor ik mijn beste vriendin ga zoeken, geef ik mezelf een snelle check in de spiegel van het kantoor. Dat blijkt een verstandig besluit, want hoewel mijn zombiebruidsjurk weer netjes om mijn lijf hangt en mijn schmink er juist als uitgeveegde make-up moet uitzien, is mijn opgestoken haar helemaal uitgezakt. Niet gek, aangezien ik er met beide handen in heb gegrepen toen Liam met zijn kundige tong mijn clit bespeelde. Met een schud van mijn hoofd verban ik de gedachte en fatsoeneer mijn haar.

Het halloweenfeest van de Hofman Feestartikelen-groothandel wordt zowel in de welkomsthal als aangrenzende partytent gehouden. Terwijl ik die richting op loop, komt de muziek me al tegemoet. Zodra ik de soundtrack van Ghostbusters herken, krullen mijn mondhoeken omhoog. Als horrorfanaat is Halloween vanzelfsprekend een van mijn favoriete feestdagen. Ik was dan ook extatisch om te horen dat Vajèns vader voor het jaarlijkse bedrijfsfeest dit jaar Halloween als thema heeft gekozen.

Hoewel sommige gasten nauwelijks moeite hebben gedaan en simpelweg onesies dragen, hebben de meesten gelukkig goed uitgepakt. Ik kijk mijn ogen uit en ben voor even mijn tegenstrijdige emoties vergeten. Tot Darth Vader mijn gezichtsveld komt binnengelopen. Ik loop op hem af en pak hem bij zijn onderarm. ‘Wij moeten praten.’

‘Hej, Tessa.’ Kippenvel verschijnt op mijn huid bij het horen van de mechanische stem, maar dan trekt hij zijn masker af en sta ik oog in oog met Kamal. Shit, ik was even vergeten dat Liam en zijn collega’s allemaal als Darth Vader verkleed zijn om als bedrijf herkenbaar te zijn voor de gasten. ‘Wat zie jij er te gek uit.’ Bewonderend laat hij zijn ogen over mijn make-up en bebloede bruidsjurk gaan.

‘Sorry, ik dacht dat je Liam was. Weet je waar hij is?’

‘Volgens mij bij de bar.’

Ik kijk die kant op en zodra ik hem heb gevonden, stokt mijn adem. Met grote ogen staar ik naar Liam tot Kamal me bij mijn schouder pakt. ‘Alles oké?’

‘W-waarom is hij een Teletubbie?’

Een grijns verschijnt op zijn gezicht. ‘Lachen niet? Toen we gisteren de Darth Vader pakken gingen uitpakken bleek er één te kort te zijn. We besloten te loten en om het leuker te maken hebben we afgesproken dat de verliezer zich als Teletubbie moest verkleden.’ Terwijl hij grinnikt wringt mijn maag zich in een knoop.

‘Hier ben je!’ Aan mijn schouder word ik omgedraaid en ik ontmoet de strenge blik van mijn vriendin, Vajèn. Ze ziet er extra intimiderend uit door haar vampieroutfit, al kan het mijn paniek niet overstemmen. ‘Ik loop je al een kwartier te zoeken.’

Een bezorgde frons verschijnt op haar gezicht, maar voor ze kan vragen wat er is, storm ik weg. Ik heb frisse lucht nodig.

‘Tessa, wacht!’

Zigzaggend door de menigte haast ik me naar buiten waar ik mijn longen vul met de frisse avondlucht.

Vajèn komt al aangesneld. ‘Wat is er aan de hand?’

Ik vertel haar het hele verhaal, tot aan de ontdekking dat het niet Liam was die me net het beste orgasme heeft gegeven dat ik ooit heb gehad. Ze is duidelijk in shock, want ze opent twee keer haar mond zonder dat er een woord over haar lippen rolt.

Met mijn nagels kras ik over de blote huid van mijn armen. ‘Ik word gek.’

‘Oké, rustig, het –’

‘Rustig?!’ kap ik haar af. ‘Ik ben gebeft door een wildvreemde.’

Haar ogen worden groot voor ze mijn hand pakt. ‘Eigenlijk niet,’ verbetert ze. ‘In de uitnodiging is verzocht om niet als Darth Vader te komen omdat het personeel al zo verkleed gaat. Tenzij iemand zich daar niet aan heeft gehouden, blijven er maar vier opties over.’

Natuurlijk. Hoewel die wetenschap de angst verdrijft, doet het niets tegen de spanning. Het blijft tenslotte verre van oké – misschien valt dit zelfs wel onder aanranding. Toch heb ik liever dat het een van de jongens was dan een vreemde. Denk ik.

‘En Thijs kunnen we natuurlijk afstrepen,’ gaat ze door. ‘Mijn broertje zou zoiets nooit doen.’ Nog voor ze is uitgesproken zie ik het besef op haar neerdalen dat Thijs dit wel degelijk gedaan zou kunnen hebben. Al sinds zijn tienertijd is hij verliefd op mij en hij heeft daar in de loop van de jaren meermaals naar gehandeld. Hoewel hij mijn afwijzingen altijd heeft gerespecteerd, is zijn verliefdheid niet verdwenen. Pas toen mijn relatie met Liam serieus werd heb ik er niets meer van gemerkt, maar dat ik het niet heb gemerkt betekent niet dat het automatisch weg is.

Wat als mijn breuk met Liam zijn ‘oude’ gevoelens heeft aangewakkerd?

‘Ik vermoord hem,’ briest Vajèn.

‘Wacht,’ zeg ik voor ze kan weglopen. ‘Check eerst bij je vader of er echt niet nog andere Darth Vaders rondlopen. We moeten zeker weten dat het alleen de jongens geweest kunnen zijn.’

Eenmaal terug in de tent hoef ik niet te zoeken. Kamal staat op dezelfde plek en draagt nog steeds geen masker. Hij is in gesprek met iemand die verkleed is als Quasimodo en hoewel ik normaal nooit een gesprek zou verstoren, heb ik mezelf op dit moment niet in de hand en trek hem zonder pardon met me mee.

‘Was jij het?’ val ik met de deur in huis wanneer we afgezonderd staan.

‘Was ik wat?’

Uiteraard ben ik niet van plan om meer uit de doeken te doen dan nodig; ik ben vooral bezig om zijn reactie te bestuderen. Vooralsnog komt zijn verwarring oprecht over.

‘Was jij net in Davids kantoor?’

Zijn wenkbrauwen gaan omhoog. ‘Nee.’

‘Ben je alleen maar hier geweest sinds het begin van het feest?’

‘Ja. Hoezo?’

‘Je bent niet binnen geweest? Ook niet naar de wc of zo?’

‘Nee. Waarom vraag je dit allemaal?’ Zijn verbazing gaat over in irritatie en ook dat ziet er oprecht uit. Ik kan me ook niet voorstellen dat hij het is. Hij is dan wel de eeuwige vrijgezel, hij heeft nooit laten blijken dat hij geïnteresseerd is in mij. Sterker nog, ik heb het gevoel dat hij op mannen valt maar daar niet voor uit durft te komen. Dat weet ik natuurlijk niet zeker, dus vrijpleiten doe ik hem nog niet. Wel weet ik voor nu genoeg.

‘Niets, ik moet gaan.’

Hij roept me nog iets na, maar ik heb mijn speurtocht alweer vervolgd en wanneer ik een nieuwe Darth Vader zie, pak ik ook hem zonder pardon bij zijn arm en trek hem naar de hoek van de tent.

‘Levi?’ gok ik omdat hij lang is en Levi de langste is van het team. Echter is hij amper eenentwintig – elf jaar jonger dan ik. Dus ik hoop zo dat hij het niet is. Dan nog liever Thijs, die is slechts drie jaar jonger. Opeens denk ik aan Jayden – potentiële dader nummer vier. Wat als hij het is?! Hij is vier jaar gelukkig getrouwd en op dit moment zit zijn vrouw hoogzwanger thuis. Als hij het is zal ik het zeker besterven.

‘Jemig, Tess,’ zegt Levi terwijl hij zijn masker afzet. ‘Ik schrik me dood.’

Ik stel hem dezelfde vragen als die ik Kamal heb gesteld, maar ook hij komt oprecht verbaasd en verward over. Uiteindelijk laat ik het ook bij hem voor wat het is en besluit eerst Thijs en Jayden te ondervragen. Ik moet ze eerst alle vier hebben gesproken wil ik een goede beoordeling kunnen maken over wie echt betrouwbaar is.

Net wanneer ik mijn zoektocht naar Thijs en Jayden inzet, begint Thriller van Michael Jackson te spelen. Het nummer wordt bijgestaan door knipperende lampen en rook uit de rookmachines. Als ik niet op zoek moest naar mijn belager, zou ik in het midden van de dansvloer hebben gestaan. In plaats daarvan moet ik bedenken wat ik in vredesnaam ga beginnen als ik achter zijn identiteit kom.

‘Tessa!’ roept Vajèn, waarop ik meteen opkijk. Van achter een rij mensen die de choreo van Thriller dansen, gebaart ze richting de uitgang.

‘Ik heb mijn vader en zijn assistent gesproken,’ zegt ze zodra we buiten staan. ‘Ze hebben alle gasten persoonlijk ontvangen en niemand is als Darth Vader gekomen.’

Hoewel het goed nieuws is, doet het me geen goed. Het besef dat iemand die ik als vriend beschouw dit heeft gedaan begint steeds meer bij me in te dalen. De knoop in mijn buik trekt zo strak aan dat een golf van misselijkheid door me heen trekt.

‘Ben jij nog verder gekomen?’

Ik schud mijn hoofd en vertel hoe het is gegaan met Kamal en Levi.

‘Weet je wat, mijn vader zei dat Thijs aan het helpen is in de keuken met de hapjes. Ik zal hem wel ondervragen, dan kan jij Jayden doen.’ Ze moet aan me zien dat ik op het punt sta om in huilen uit te barsten, want in plaats van weg te lopen, trekt ze me in een omhelzing. ‘Het komt wel goed. We gaan dit tot op de bodem uitzoeken.’

‘Ik weet niet of ik dat nog wel wil.’

Ze houdt me op armslengte. ‘Hoezo?’

‘Wie het ook is van de vier, het is verschrikkelijk. De een erger dan de ander natuurlijk, maar alsnog zit ik er niet op te wachten. Het gaat hoe dan ook gezeik opleveren en dat heeft dan effect op iedereen. Dan doe ik liever of het niet gebeurd is.’

‘Dat snap ik Tess, maar wat als hij dit nog eens doet? Of erger?’

Tot mijn afgrijzen trekt bij dat idee ongewild een zweem van genot door mijn onderbuik. Hoezeer ik dit ook achter me wil laten, ik weet nu al dat ik het verpletterende orgasme nooit zal vergeten.

‘Je hebt gelijk,’ zucht ik.

Vajèn gaat naar Thijs, maar voor ik op zoek ga naar Jayden, neem ik een paar tellen de tijd om mijn emoties weer onder controle te krijgen.

Ik weet niet goed waarom, maar na een prikkelende sensatie in mijn nek kijk ik automatisch om. Daar staat hij. Darth Vader. Dankzij de buitenverlichting van het pand en het naastgelegen magazijn kan ik hem goed zien. Ik twijfel er niet aan dat de man achter het masker mij gadeslaat. Een rilling loopt over mijn ruggengraat en dat komt niet door de kou. Wat lijkt als minutenlang staren we elkaar onbewogen aan. Ondertussen vormt mijn bonzende hart een melodie voor mijn groeiende angst.

Plots komt hij in beweging. Hij draait zich om, opent de deur naar het magazijn en verdwijnt in de achtergelegen duisternis. Als stille uitnodiging laat hij de deur openstaan. Ik voel me net een slachtoffer in een horrorfilm. Mijn verstand zegt me dat ik hem niet moet volgen, maar iets in mij trekt me naar het magazijn. Daarnaast is dit mijn kans om hier een eind aan te maken. Ik ga gewoon met hem praten. Dat is alles.

‘Waar ben je?’ Mijn stem echoot door het magazijn, maar een reactie blijft uit. ‘Laat je zien!’

Ik druk op de lichtschakelaar naast de deur, maar het blijft donker.

‘Waar ben je mee bezig?!’

Niet verrassend blijft het stil waarop ik de deur helemaal open zodat er zoveel mogelijk buitenlicht naar binnen schijnt. Het is puur zodat ik mijn belager kan zien, voor de lay-out hoef ik het niet te doen, die kan ik dromen. Hier, tussen de rijen stellages vol feestartikelen, waren Vajèn en ik niet weg te slaan als kinderen.

‘We moeten praten!’ roep ik terwijl ik langs de stellages loop.

Ik slaak een gil als plots de deur met een klap dichtvalt en ik in duisternis word gehuld. ‘W-wat is dit?’ Langzaam stap ik achteruit. ‘Open de deur, anders ga ik schreeuwen.’

‘Ga je gang,’ galmt de vervormde mechanische stem. ‘Ik hoor je graag schreeuwen.’

‘Thijs?’

Een geluid waarvan ik gok dat het een lach moet voorstellen, maar wat klinkt als een storende telefoonlijn, vult het magazijn. ‘Denk je werkelijk dat ook maar een van die jongens in staat is om zo van je poesje te eten als ik gedaan heb? Je beledigt me Tessa.’

Een drukkend gevoel wikkelt zich om mijn borst. ‘W-wie ben je dan?’

Het geluid van voetstappen doorbreekt de stilte. Onmiddellijk breekt mijn paniek vrij. Aangezien ik geen hand voor ogen zie is rennen geen optie, dus ik schop mijn hakken uit en begin met snelle passen te lopen.

‘Tessa!’ Ik schrik zo van zijn plotselinge stem dat me bijna een gil ontsnapt. ‘Je bent toch niet voor mij op de vlucht? Nog geen uur geleden kon je geen genoeg van me krijgen.’ Hoe is het mogelijk dat zijn stem overal vandaan lijkt te komen? ‘Wanneer ik je te pakken heb zal ik je opnieuw laten kreunen in extase. Maar bereid jezelf voor, dit keer zal ik ook mezelf bevredigen met je heerlijke lijf.’

Ondanks dat ik geen hand voor ogen zie, knijp ik mijn ogen dicht en haal diep adem. Hoe kan ik in vredesnaam doodsangsten uitstaan en tegelijkertijd opgewonden zijn?

‘Dat vind je fijn om te horen, of niet soms?’ zegt hij alsof hij mijn gedachten kan lezen. ‘Ik durf te wedden dat je poesje al nat wordt.’ Ik druk mijn vingers tegen mijn oren en spreek mezelf kranig toe. Ondanks dat hij direct tegen mijn seksuele fantasieën spreekt, moet ik naar mijn gezond verstand luisteren, niet naar mijn libido. Ik weet niet eens wie hij is. Voor hetzelfde geld is het een gevaarlijke gek.

Ik vervolg mijn weg, maar niet veel later stap ik op iets zachts. In een reflex trek ik mijn voet terug, maar dan galmt er een schrille kreet door de ruimte en schiet mijn hart in mijn keel.

Kut! Een rubberen kip.

Een luide robotlach weerklinkt door het magazijn en laat mijn hart van mijn keel naar mijn voeten zinken.

Hij weet waar ik ben.

Zonder een moment te aarzelen begin ik te rennen. Met mijn vingertoppen tast ik langs de stellage zodat ik rechtdoor blijf gaan. Aan het eind sla ik de hoek om en zie eindelijk het bordje met nooduitgang branden. Snel zet ik een sprint in. Eenmaal bij de deur grijp ik de horizontale stang vast.

‘Hebbes!’ Twee sterke armen omringen me en trekken me achteruit.

Schreeuwend probeer ik mezelf te bevrijden, maar hij is te sterk. Hij werkt me naar de grond en eenmaal met mijn buik op het koude beton gaat hij op me liggen. ‘Zeg me hoe je het wil hebben. Ruig of teder?’

‘Ik wil dat je van me af gaat, klootzak!’

‘Dit gaat hoe dan ook gebeuren, dus kies of anders kies ik voor je.’

Een van zijn handen zakt af naar mijn benen en begint mijn jurk omhoog te trekken. In plaats van zinloze bedreigingen naar zijn hoofd te smijten wacht ik mijn kans af. Wanneer hij zich van me losmaakt om mijn rok over mijn heupen te trekken, duw ik mezelf met handen en voeten onder hem vandaan. Dankzij de gladde stof van mijn jurk gaat het moeiteloos en glij ik ver naar  voren, maar voor ik overeind kan komen weet hij mijn enkel te pakken. Het enige waar ik in slaag is mezelf op mijn rug te draaien voor hij me weer onder hem weet te trekken.

‘Rot op!’ schreeuw ik terwijl ik hem van me af probeer te slaan. Hij grijpt mijn polsen vast, brengt ze boven mijn hoofd en duwt zijn heupen tussen mijn dijen. ‘Je maakt het een stuk leuker met dit gespeelde verzet.’

‘Het is niet gespeeld,’ snauw ik tegen het klotemasker, maar wanneer hij het laat zakken tot vlak voor mijn neus, slaat mijn hart een slag over.

‘Je wilt dit, Tessa.’

Verstijfd staar ik in het donkere glas waarachter zijn ogen zitten. Het noodlicht boven de deur is te zwak om daarachter iets te zien, toch werkt het hypnotiserend. Zelfs wanneer hij mijn rok omhoog trekt, verroer ik geen vin. Pas wanneer hij mijn slip opzij schuift en een vinger tussen mijn schaamlippen haalt, hap ik naar lucht en breek ik uit mijn trance.

‘Blijf met je poten van me af!’

‘Straks piep je wel anders.’ Met die woorden begint hij zijn broek open te knopen. Als een gek probeer ik me los te wurmen en tot mijn verbazing weet ik niet veel later een van mijn polsen te bevrijden. Onmiddellijk grijp ik zijn masker vast en ruk het van zijn hoofd, maar voor ik zijn gezicht kan zien slaat hij zijn hand over mijn ogen. Ik gooi het masker opzij waarna het kabaal van het stuiterende plastic de ruimte vult. Wild spartelend probeer ik zijn hand van mijn gezicht te trekken.

‘Verdomme.’ Zijn vloek, uitgesproken met zijn eigen stem, stroomt mijn gehoorgang binnen. Waar ken ik die stem van? Een vraag die moet wachten, want nu hij zich met slechts één hand kan verdedigen ben ik aan de winnende hand. Ik kan de overwinning ruiken, maar dan perst hij plots zijn lippen op de mijne. Beiden bevriezen we. Zijn gejaagde neusademhaling streelt mijn huid terwijl zijn warmte via zijn lippen bij mij binnenstroomt, maar het is zijn sterke lijf op het mijne dat een groeiende druk tussen mijn benen veroorzaakt.

Langzaam verslappen mijn armen en zakken naar de vloer. Alsof ik daarmee mijn overgave heb toegegeven begint hij me koortsachtig te zoenen. Hij kreunt en de diepe trilling voel ik tot in mijn tenen. Het is adembenemend. Letterlijk. Ik moet hijgend bijkomen wanneer hij me van de kus bevrijdt.

‘Je bent een heel stout meisje, Tessa.’ Zijn stem doet opnieuw een belletje rinkelen. Ik kan er alleen mijn vinger niet op leggen. Volgens mij zet hij ook een andere stem op. Dat ik word belaagd door tegenstrijdige emoties helpt ook zeker niet. De lust en angst vormen een duizelingwekkende cocktail. ‘Neem van mij aan dat je niet wil weten wie ik ben.’

Wat betekent dat nou weer? Die vraag ligt op het puntje van mijn tong als ik plots stof hoor scheuren.

‘W-wat is dat?’

‘Je hoeft niet bang te zijn. Ik ben dan wel van plan je te laten schreeuwen, het zal enkel van extase zijn.’ Zijn woorden reizen door mijn lijf en vinden de opwinding die ik onderdruk. Een wanhopige kreun ontsnapt me. Wat is er in godsnaam mis met mij?

‘Stop met verzetten.’ Met die woorden vervangt hij de hand op mijn ogen met een lap stof. Het gaat zo snel dat ik niet eens de kans heb mijn ogen te openen. Doelgericht legt hij een knoop in de blinddoek. ‘Zo. Nu eens zien of je klaar voor me bent.’ Hij maakt zich van me los, waarna een vinger nogmaals tussen mijn schaamlippen strijkt. Zijn tevreden grom heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat hij kan voelen dat ik ondanks alles opgewonden ben. ‘Perfect. Net als jij.’

Ik zou me moeten verzetten, maar het deel in mij dat hiernaar verlangt heeft door zijn complimenten de overhand gekregen. Toch ontsnapt me een traan, al wordt die onmiddellijk door de stof van de blinddoek opgenomen.

‘Heb je enig idee hoe mooi je bent?’ Ik hoef het niet te zien om te weten dat hij op zijn knieën tussen mijn gespreide dijen zit en naar mijn meest intieme plek kijkt. ‘Adembenemend.’

‘Alsjeblieft…’

‘Ssst.’ Hij streelt mijn wang en zonder erbij na te denken druk ik mijn gezicht tegen zijn hand. ‘Ik ga goed voor je zorgen.’

Hoe fout dit ook is, hij houdt me op de een of andere manier geaard. Zijn woorden sussen het restant van mijn angst, wat mijn opwinding meer ruimte geeft. Toch verstijf ik wanneer hij zich laat zakken en ik zijn eikel tegen mijn schaamlippen voel drukken.

‘Nee! Wacht. Ik… ik…’

‘Rustig, schoonheid.’ Hij vindt mijn mond. Dit keer is de kus teder, maar het is even bedwelmend. Ik pak zijn gezicht en kus hem gepassioneerd terug. Hem aanraken terwijl we elkaar zoenen alsof we geliefden zijn maakt een eind aan zelfs het kleinste verzet dat nog in mij huisde. Dat moet hij voelen, of hij kan zich niet langer beheersen, want hij stoot met zijn heupen en glijdt bij me binnen.

Genot siddert onder mijn huid en laat me kreunen in zijn mond.

Hij verbreekt de kus. ‘Shit. Je voelt beter dan ik heb kunnen dromen.’ Likkend over de bezwete huid van mijn hals vind hij mijn oorlel. Hij zuigt het kort in zijn mond. ‘Je bent meer dan perfect.’

Het alarm dat nog ergens achter in mijn hoofd van zich liet horen dooft compleet uit wanneer hij zich uit me trekt om vervolgens weer in me te glijden. Een beweging die hij een paar keer herhaalt voor hij het tempo begint te verhogen. Uiteindelijk drukt hij zich op zijn handen omhoog zodat hij harder kan stoten.

‘Ik had dit veel eerder moeten doen,’ hijgt hij. 'Dit is hemels.’ Hij pakt een van mijn dijen en spreidt me verder voor hem open zodat hij nog dieper in me kan komen.

Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet terwijl het geluid van onze lichamen en mijn opwinding door het magazijn galmen. Het genot tussen mijn benen bouwt zich in rap tempo op en stuurt schokken van genot door mijn benen.

‘Fuck,’ vloekt hij. ‘Ik had dit zo lang mogelijk willen rekken, maar…’ Zijn lustgevulde kreun maakt een eind aan zijn zin, maar ik weet precies wat hij wou zeggen. Dit gaat veel te snel, maar de noodzaak van een ontlading is te sterk. Dat wordt bevestigd wanneer mijn orgasme niet veel later losbarst. Gelukkig volgt hij en delen we de extase.

Nog in de ban van het genot beginnen we elkaar te zoenen. Het is overduidelijk dat we beiden niet willen dat dit stopt, maar ik kan niet voorkomen dat de realiteit als een koude douche op me neerdaalt. Wat heb ik gedaan?

Als een pop laat ik me door hem fatsoeneren voor hij me overeind helpt. Met de blinddoek nog voor mijn ogen sta ik onbewogen op mijn plek.

‘Hé…’ Hij neemt mijn gezicht vast en drukt zijn voorhoofd tegen het mijne. ‘Het was waanzinnig. Jij bent waanzinnig,’ verbetert hij zichzelf.

‘Wie ben je?’

Zuchtend laat hij me los. ‘Dat wil je niet weten.’

‘Je stem heeft iets bekends. Kennen we elkaar?’

‘Ja, en dat is precies de reden waarom je niet mag weten wie ik ben.’

‘Ik kan de blinddoek gewoon aftrekken.’

‘Dat kan je doen,’ zegt hij terwijl ik hem van me hoor weglopen. ‘Maar vertrouw me als ik zeg dat het ook voor jouw bestwil is dat je het niet weet. Het zou onze beiden levens op z’n kop zetten.’

‘Oké,’ zeg ik met hoorbare tegenzin. Op dit moment weet ik niets meer.

‘Braaf meisje.’

Ik haat het dat die woorden me meteen goed laten voelen.

Even is het stil en dan klinkt die vervloekte mechanische stem weer. ‘Je kan de blinddoek afdoen.’

Met een ruk trek ik de stof van mijn ogen en staar naar het masker. ‘Dus dit was het?’

‘Dat moet wel, maar weet dat ik dit nooit zal vergeten. Je bent en blijft mijn grootste verlangen en dierbaarste geheim. Vergeet nooit dat je perfect bent.’

Hij loopt weg, en ondanks dat alles in mij schreeuwt hem tegen te houden, doe ik dat niet. Mijn hart knijpt samen terwijl ik toekijk hoe hij in de duisternis verdwijnt.

 

***

 

‘O mijn god, Tessa!’ roept Vajèn wanneer ik haar in de partytent vind. ‘Waar was je? Ik wou serieus net alarm slaan.’

‘Sorry, ik…’ Een brok vormt zich in mijn keel en tranen springen in mijn ogen. Blijkbaar kan ik toch niet doen alsof er niets is gebeurd.

Haar gezicht betrekt. ‘O shit. Heeft hij weer iets geflikt?’

Ondanks dat ik niet van plan was het te vertellen is het overduidelijk dat ik dit niet alleen kan dragen. Knikkend veeg ik een ontsnapte traan uit mijn ooghoek. ‘Meer dan ik aan mezelf durf toe te geven.’ Een snik borrelt op uit mijn keel. ‘Ik ben zo in de war. Eigenlijk wil ik gewoon gaan, maar ik wil jouw avond niet ook verpesten.’ We zijn niet alleen met haar auto, ik logeer ook bij haar. ‘Kan ik anders alvast gaan met jouw auto en dat jij je vader vraagt je na het feest thuis te brengen?’

‘Ben je mal,’ zegt ze resoluut. ‘We gaan gewoon samen. Denk je nou echt dat ik je laat gaan en zelf verder ga feesten?’ Ze heft haar kin en wenkbrauwen terwijl ze me semi-streng aankijkt. Dankbaar trek ik haar in een korte omhelzing. Ik had beter moeten weten. ‘Dankjewel.’

‘Het is al goed. Als je maar nooit meer zulke rare dingen zegt. Je weet dat ik er altijd voor je ben, juist als je het moeilijk hebt.’

‘Natuurlijk. Het is gewoon…’ schuddend met mijn hoofd val ik stil. Mijn hoofd is een warboel. Ik weet niet wat ik moet vinden of denken, laat staan wat ik nu het beste kan doen.

‘Het is al goed,’ sust ze. ‘Kom. Ik laat het mijn vader weten en dan gaan we.’

Het is nog even zoeken in de drukte, maar uiteindelijk vinden we David in de welkomsthal. Ik had hem nog niet gezien, maar het verbaast me niet om te zien dat hij verkleed is als Indiana Jones. Het is fantasieloos en verre van spannend. Precies zoals ik hem ken. Al moet ik toegeven dat hij wel de looks van Harrison Ford evenaart.

Terwijl Vajèn hem op de hoogte brengt, blijf ik op een afstandje wachten. Mijn hoofd staat er nu echt niet naar om een geforceerd gesprek met hem te voeren. Hoewel hij altijd vriendelijk is, is hij een intense en stugge man.

Plots kijkt hij langs zijn dochter en vangt mijn blik. ‘Alles goed?’ checkt hij.

Ik plant een glimlach op mijn gezicht en doe een stap naar voren. ‘Prima, alleen erg moe. Maar het feest was fantastisch, dank je dat ik mocht komen.’

‘Dat spreekt voor zich.’

‘Oké, pap.’ Vajèn klopt hem tegen zijn arm en doorbreekt daarmee zijn gestaar naar mij. ‘We gaan.’

‘Niet vergeten,’ zegt hij tegen haar. ‘Morgen elf uur.’

Ze heeft toegezegd morgen te helpen met opruimen, en de herinnering daaraan laat haar met haar ogen rollen. ‘Ja, ja. Stipt elf uur sta ik klaar met een emmer en dweil.’

Met een grijns drukt hij een kus op haar wang. ‘Braaf meisje.’

 

EINDE